Piesza wędrówka

   Wczoraj miałem luźny dzień. Postanowiłem sobie więc, że trochę pochodzę. Dawno nie byłem nad zalewem, to stwierdziłem że warto będzie właśnie nad wodę się wybrać. Od domu do samej zapory, mam jakieś 4km. A później, jednym brzegiem rozlewiska do kładki – również 4km albo nawet więcej. No a przez linową kładkę na drugą stronę – i do zapory, będzie z 6 albo i więcej. Bo po drugiej stronie jest sporo trzcin i mokradeł. Dlatego trzeba przejść o połowę drogi więcej, żeby ominąć chaszcze i bagna. Kilka lat temu stworzono tu rezerwat przyrody, dlatego da się odpoczywać czynnie w tym miejscu. Wrzuciłem do plecaka butelkę wody, w pobliskim sklepiku kupiłem jakieś ciastka – i komu w drogę… Kiedy doszedłem już do zapory, to pomyślałem że daleko pewnie nie zajdę, bo zmęczenie już dawało znać o sobie. Wyciągnąłem wodę i wypiłem chyba 1/3 butelki. Na całe szczęście, nad zalewem jest sklepik, więc dokonałem jeszcze dodatkowych zapasów – wody i ciastek również. Nie mogłem się oprzeć, bo tutaj były moje ulubione, które produkuje Dr. Gerard. Kupiłem markizy oraz kruche i poszedłem nad wodę. Ludzi było co niemiara. Pogoda sprzyjała, gdyż nieco się ochłodziło i wiał przyjemny wiatr od wody. Kiedy odszedłem już około kilometr, było już znacznie ciszej i miejski zgiełk już tak nie dzwonił w uszach. Poczułem wtedy napływ nowych sił. Zmęczenie zaczęło ustępować. Kilkanaście metrów dalej była ławka. Powoli zbliżałem się do niej, nasłuchując śpiewu ptaków oraz kumkania żabek. Doszedłem do ławki i usiadłem, aby dać nogom chwilę odpoczynku. Zdjąłem plecak i wyciągnąłem ciastka. Niemal natychmiast pojawiło się wokół mnóstwo rybitw, łabędzi i dzikich kaczek. Rzecz jasna – podzieliłem się z nimi swoim dobrem, po czym ruszyłem w dalszą drogę…